Column Vanessa van Loon

Screen Shot 2013-05-07 at 13.18.38.png

Toen mijn vriend me vroeg of ik mee wilde met een woestijnreis in Marokko, was ik niet meteen enthousiast. Ik ben meer van de luxe vakanties. Toch werd ik nieuwsgierig: hoe zou het zijn om met een groep nomaden en kamelen rond te trekken door de woestijn?

Dus besloten we te gaan. Geen telefoon en internet. Vijf dagen geen douche. Bij gebrek aan wc, deden we onze behoefte achter een struik of zandheuvel. De nachten waren erg koud. Overal zand. Op sommige momenten vroeg ik mezelf af waarom ik ook alweer was meegegaan. Maar ik had geen andere keus dan me aan de situatie overgeven. Daarbij werden al deze ongemakken gelukkig ruimschoots goedgemaakt door de prachtige ervaringen onderweg: de grootsheid van de woestijn, de prachtige zonsopkomsten en zonsondergangen, het bijzondere mens-tot-mens contact met de nomaden dat je in korte tijd opbouwt. ’s Avonds zingen rond het kampvuur onder een onbeschrijflijk mooie sterrenhemel en… de stilte. De stilte van de woestijn brengt je onherroepelijk dichter bij jezelf.  >>

Tijdens de stiltewandelingen kom je er pas achter hoeveel lawaai er eigenlijk in je hoofd is. Gelukkig kon ik deze herrie per dag een beetje meer dimmen, zodat ik me meer en meer deelgenoot kon voelen met de immense stilte.
We sloten de reis af met een paar dagen Marrakesh. Dus van de intense stilte naar een enorm drukke stad. Ook dat vroeg om flink wat aanpassingsvermogen. Verkeer dat kriskras door elkaar rijdt, voetgangers die te pas en te onpas oversteken, non-stop getoeter. De enige optie was om mijn weerstand los te laten en de situatie te accepteren zoals die was. Opnieuw een test in overgave.

In een winkel ontmoetten we een Marokkaan uit Nederland die in Marrakesh op familiebezoek was. Hij was heel aardig en behulpzaam en hielp ons met onderhandelen, zodat ik voor een mooie prijs een handgemaakte tas kon kopen. Ook nodigde hij ons uit om de volgende middag met hem op pad te gaan. Hij zou ons de mooie plekjes van de stad laten zien.
Wat verheugden we ons daarop! We zouden op unieke plekken komen die de meeste toeristen niet zouden zien.

De volgende dag was onze Marokkaanse vriend nergens te bekennen. Een enorme teleurstelling. En tegelijkertijd een uitnodiging om de situatie te accepteren en te kijken naar de mogelijkheden: “Wat voor leuks kunnen we dan met deze vrije middag doen?”
Na een Marokkaanse tajine in een lunchrestaurant met panoramaview waagden we ons aan het onderhandelen. We hadden een originele Marokkaanse thee-set op het oog en bij de buurman-verkoper kochten we bijpassende paarse glaasjes. Met onze Marokkaanse local zouden het ongetwijfeld minder hoeven te betalen, maar nu hadden we de kick dat we het zélf konden doen.

Aan het einde van de middag besloten we nog even te genieten van het luxe dakterras in ons hotel. Vreemd genoeg kreeg je daar niets van de drukte van de stad mee. Alleen het getjilp van vogeltjes, vlinders en de zon. In stilte genoten we van de heerlijke middag en ons nieuwe theeservies.